Kryteria opisujące to, co można zaliczyć w ramy dnb, posiadają bardzo szerokie spektrum. Istnieją spore rozbieżności między wybranymi podrodzajami i dlatego tyle ich, w ramach tegoż właśnie gatunku, zostało wyróżnionych.
Podstawowym kryterium mogącym zakwalifikować muzykę jako drum and bass jest tempo. W sumie nie spotyka się utworów poniżej 160 uderzeń na minutę. tempo muzyki przez lata stopniowo rosło i obecnie przeciętne wynosi ok. 174 bpm. Dnb, jako muzyka będąca głównie do grania w na imprezach, zwykle posiada podobne tempo, aby poszczególne traki można było łatwo miksować. Kluczowym kryterium jest również rytm, inny niż popularny w muzyce elektronicznej takiej jak house czy techno. Mimo metrum 4/4, linia perkusyjna jest nacechowana synkopami i zazwyczaj o dużo bardziej skomplikowana niźli w wymienionych gatunkach. Skomplikowana linia basowa jest także typową właściwością gatunku, chociaż najczęściej bas w muzyce z podgatunku liquid różni się od tego występującego w neurofunk. Kolejne elementy muzyki bywają bardzo różne, w drum and bass usłyszysz niemal każde dzwięki, od ciepłych, soulowych wokali, po darksideowe, charczące basy.
Kiedyś bardzo często dodatkową cechą drumnbass było to, iż był on muzyką nagrywaną w całości przy użyciu hardwareu lub innego sprzętu i graną z płyt winylowych. Dziś, gdy spotykamy grupy grające drum’n'bass na żywo, nie jest to już żadnym kryterium.
W roku 1995 zdarzył się istotny przełom w historii tego gatunku. Popularność zdobyła odmiana, którą od pewnego czasu promował LTJ Bukem i jego wytwórnia płytowa Good Looking Records, odmiana która brzmi zupełnie inaczej niźli nacechowane ragga jungle, czyli intelligent drum and bass. W związku z tym, aby odróżnić te dwa gatunki, prasa zaczęła stosować termin drum and bass odnoszący się również do muzyki o cieplejszej atmosferze inspirowanej ambientem.
Muzycy, nie tworzący w stylu intelligent dnb powoli zaczęli odchodzić od oryginalnego stylu jungle, bit ich muzyki stał się prostrzy, coraz częściej pojawiał się agresywny, regularny i dominujący snare, co w koncu doprowadzi do powstania gatunku hardstep. W tym samym czasie inni artyści promowali drumandbass mający być bardziej popularny, inspirowany poniekąd hiphopem - Jump-Up. Pojawił się także styl nazywany Rollers, pochodzący od intelligent drum and bass, ale posiadający bardziej soulowe brzmienie.
Nadszedł okres sporych sukcesów tej muzyki na polu komercyjnym, już w roku 1995 Goldie opublikował swój album Timeless, który to osiągnął siódmą pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Drumnbass błyskawicznie ewoluował. Hardstep rozdzielił się na dwa podgatunki: na nacechowany brakiem brzmiących naturalnie instrumentów techstep, który to inspirowany jest muzyką techno i klimatem pochodzącym z filmów science fiction, oraz na darkstep, w którym główną rolę grają skomplikowane i mroczne sekcje basu tworzące darksajdową atmosferę. Gatunek wchłonął również kolejne elementy innych rodzajów muzyki.
W 1997 producenci skupili się na techstepie, atmosfera komponowanej muzyki stawała się coraz bardziej techniczna i "niepokojąca". Zainteresowanie odmianą drumnbass powoli malało, przede wszystkim dzięki rosnącej popularności gatunków czerpiących z d&b, ale posiadających nieco wolniejsze bpm, stosujących przystępnie brzmiące sample i bardziej melodyjnych, takich jak 2-step i uk garage. Z powodu spadku popularności gatunek przeżywał stagnacje, odrodzenie nastąpiło dopiero po wydaniu takich singli Shake UR Body (Shy FX) czy Bodyrock (Andy C and Shimon). Po roku 1998 nastąpił wyłaniać sie neurofunk, posiadający elementy takich rodzajów drumnbass jak techstep czy darkstep i cechujący się bardzo rozbudowaną linią basową i technicznym brzmieniem… Więcej znajdziesz tutaj - drum and bass